Hreflang

Hreflang is een stukje code waarmee je zoekmachines vertelt welke taal- en landversie van een pagina voor welke bezoeker bedoeld is. Heb je dezelfde pagina in het Nederlands, Engels en Duits, dan zorgt hreflang ervoor dat een Duitse zoeker de Duitse versie in de resultaten krijgt en niet de Nederlandse.

Hoe het eruitziet

Je kunt het op drie plekken kwijt: als link-elementen in de head van je pagina, in je XML-sitemap, of als HTTP-header (nodig voor PDF’s en andere niet-HTML-bestanden). Kies er één en meng ze niet. Bij een grote site is de sitemap-variant het makkelijkst te beheren, want dan zit alles op één plek.

De taalcode volgt ISO 639-1 (nl, de, fr). Wil je ook een land aangeven, dan plak je daar een landcode uit ISO 3166-1 Alpha 2 achter: nl-be voor Nederlands in België, nl-nl voor Nederlands in Nederland. Andersom mag niet: be-nl bestaat niet. En een landcode zonder taalcode kan niet.

De regels waar het op stukloopt

• Wederkerigheid: als de Nederlandse pagina naar de Duitse verwijst, moet de Duitse terug verwijzen naar de Nederlandse. Ontbreekt die tegenverwijzing, dan negeert Google de hele set.
• Zelfverwijzing: elke pagina moet ook een hreflang naar zichzelf hebben.
• Volledige URL’s: inclusief https en domein. Relatieve paden werken niet.
• x-default: de versie voor iedereen die niet in een van je varianten past, bijvoorbeeld een taalkeuzepagina of je Engelse site.
• Canonical: elke taalversie moet naar zichzelf canonicaliseren. Een canonical van de Belgische naar de Nederlandse pagina wist je hreflang-signaal meteen uit. Dit is de fout die het vaakst voorkomt.

Een concreet geval

Een webshop verkoopt in Nederland en België. De teksten zijn identiek Nederlands, alleen de prijzen en verzendkosten verschillen. Zonder hreflang ziet Google twee bijna identieke pagina’s, kiest er één en gooit de andere uit de index. Met nl-nl, nl-be en een x-default blijven beide staan en krijgt de Belgische bezoeker de Belgische prijs te zien. Precies daarvoor is hreflang gemaakt: niet om dubbele content te verstoppen, maar om Google te laten kiezen tussen versies die allebei mogen bestaan.

Controleren doe je met een crawler die de wederkerigheid nakijkt. Handmatig één pagina bekijken zegt niets, want de fout zit bijna altijd aan de andere kant.